Volle maan (IJsmaan)



Vandaag is weer de dag van volle maan, daar hoef ik niet eens voor naar buiten te kijken, ik voel het aan de onrust in mij. Een van de opdrachten waar ik sinds donkere maan mee werk is; 'Durf naar binnen te kijken en in jezelf te zoeken naar verborgen wensen'. Het intrigeert me, wensen die je voor jezelf verborgen houdt. Heb ik die? Doe ik dat? Natuurlijk bleef het in mijn hoofd zitten en soms popte er inderdaad iets op, waarmee ik mezelf verraste. Dingen waar ik normaal gesproken niet aan dacht. Maar ja met zo'n opdracht wordt er een zaadje geplant en alles wat je aandacht heeft groeit. En dan worden dingen inwerking gezet, ik heb het al vaker meegemaakt, dat dingen eerst in de één of andere vorm in je hoofd opkomen en dat ze daarna op je pad komen. Ik herinner me nog dat ik vlak na donkere maan gezegd had tegen Lief, dat ik in onze vorige woonplaats, wel heel veel mensen kende, dat ik altijd mensen groette op straat of er soms even een praatje mee maakte, het gebeurde wel hoor dat ik in het centrum een vriendin tegen het lijf liep en dat we dan even een kroegje indoken voor koffie of wat sterkers. Hier heb ik dat niet, ik ken hier bijna niemand. Als ik hier een onverwacht praatje maak, is het in de supermarkt, met een wild vreemde. Aan de ene kant heb ik dat nooit gemist, ik kan goed alleen zijn, vind dat zelfs wel fijn. En ik stap ook wel in de trein om vrienden te bezoeken en natuurlijk in het weekend in de auto. We maken nog steeds nieuwe vrienden, maar die wonen blijkbaar altijd ver weg. Onze gezellige ontmoetingen zijn altijd gepland. Op de tuin is dat natuurlijk anders, daar ken ik de mensen wel, maak ik wel een praatje, maar de meeste zijn zeventigers en tachtigers ze hebben toch een andere belevingswereld. Niet allemaal hoor, ik maak ook weleens een praatje met een nog zeer jeugdige dame van 97, met stralende pretoogjes en interesse in van alles en nog wat. Toch zou ik net als Lief niet graag meer terug gaan naar onze oude woonplaats. Vanaf dat ik er kwam wonen ben ik bezig geweest met er weg te gaan, toch ben ik er 22 jaar blijven wonen. Net als Lief trouwens, maar die heeft tussendoor toch wel een paar jaar ergens anders gewoond. Hij moest gewoon terug komen om mij te leren kennen.

Ik woon graag in deze stad, ik vind het leuk, er is van alles te doen hier en veel is na vier jaar nog steeds nieuw voor mij. Veel musea moet ik nog met een bezoek vereren en er zijn nog veel parken waar ik nog niet gewandeld heb. Ik vind het heerlijk dat ik met een trammetje naar het strand kan, niet dat ik nu zo'n zonaanbidder ben, maar ik vind de sfeer van het strand, de strandtenten en de boulevard gewoon leuk. Ik vind het centrum leuk, er zijn leuke restaurantjes en cafés, ook hier in de omgeving trouwens. Omdat ik het hier goed naar mijn zin heb en omdat ik me ook niet eenzaam voel was het nooit in me opgekomen, dat ik dat toch wel miste, de aanspraak van bekenden op straat. En nadat ik het gezegd had, vergat ik het ook weer, tot dat ik ter ere van volle maan nog eens doornam, waarmee ik nu aan het werk was en hoe het er nu voorstond. Nou er kwam een nieuwbouw project op mijn pad, waarin sommige van mijn wensen verwezenlijkt kunnen worden. Ik wil me daar actief mee gaan bemoeien, want dat lijkt me heel interessant. Daar leer ik dan natuurlijk weer mensen kennen, die me straks op straat zullen groeten. Maar misschien loop ik op de zaken vooruit en moet ik eerst maar eens gaan kijken of het allemaal wel haalbaar is.

2 reacties:

Puck zei

Het is altijd leuk om zo vooruit te kijken naar het leuks dat kan gaan komen... het ontmoeten bij een nieuwbouwproject van allerlei mensen... Want zo'n project lijkt me wel interessant inderdaad... en dan natuurlijk dat je allerlei nieuwe mensen tegenkomt... om dan gezellig ergens een bakkie leut te gaan drinken en kwebbelen...

Ik wist niet dat onrust door de volle maan kan komen... Ik zal er eens op letten op mijn onrustige dagen, want vandaag kan ik er ook een potje van. Ik moet stil zitten... maar hoe doe ik dat als ik heel de tijd opsta...!?

Floriene zei

Ik wilde er eerst ook niet aan dat de maan invloed op mij zou kunnen hebben. Maar het gebeurde steeds vaker dat de 'symptomen' al duidelijk waren voordat ik besefte dat het alweer volle maan was. Of donkere maan, want dan ben ik heel ingetogen, naar binnen gekeerd. Mijn melancholische buien heb ik meestal op die momenten.

De maan heeft invloed op water en wij bestaan toch voor het grootste deel uit water, misschien komt het daarom.

Een reactie plaatsen