Kapstok WOT #6

Write On Thursday is een initiatief van Karin Ramaker, ieder donderdag geeft ze ons een woord om ons over te verwonderen, verbazen, door te laten inspireren, kortom een woord om een blog over te schrijven. Het woord van vandaag is 'kapstok'.


Kapstok.

Hij staat daar, de kapstok, kaal en leeg. Niet wetend wat hem vandaag weer boven het hoofd zal hangen, of aan de armen. Koud is het nog en donker. Nog geen mens aanwezig. Straks komt eerst de dame die de lichten aan doet en de kachel aanzet. Met haar jas nog aan vult ze het koffieapparaat. Dan verdwijnt de dame achter de deur. Als ze weer terug komt, draagt de dame geen jas meer, die is achter de deur gebleven. Snel schenkt ze een kop koffie in en steekt ze een peuk op, er is nu toch nog niemand die dat kan zien.

Snel en bijna ongezien komt de dame die in het kleine kantoor werkt binnen, ze zet haar spullen in het kantoor en ook haar jas verdwijnt daar. Ze pakt zelf haar koffie en maakt soms een praatje met de dame van de koffie, maar soms verdwijnt ze ook meteen in haar kantoor.

Eén voor één druppelen de mannen binnen, oude mannen, zonder banen, zonder werk, zonder doel. Gepensioneerd, alsof dat zo'n zegen is... ze weten alles beter en mopperen de hele dag. Hun jassen gooien ze over een stoel of houden ze aan. Biljarten doen ze daar en zeuren tegen de dame van de koffie, vooral als hun borrels niet tot de rand toe gevuld zijn.

Daarna komen er allemaal vrouwen met grote tassen, ze stoppen even bij de dame van de koffie om een kopje koffie te bestellen en verdwijnen dan een andere ruimte in, hun jassen nemen ze mee. De dames komen af en toe terug met een leeg kopje en laten dat dan weer vullen door de dame van de koffie. Soms gaan ze ook door een andere deur, naar een ruimte waar ze niet zo heel lang blijven en als ze terug komen wapperen ze steeds met hun handen.

Later komen ook de mannen die in het kleine kantoor werken, ook zij pakken zelf koffie en ook zij hangen nooit een jas aan hem de kapstok.

Als de dames met de grote tassen en de oude mannen al een tijdje zijn verdwenen, komen de kinderen. Kinderen die nergens naar toe kunnen, want de school is dicht en er is niemand thuis. Met mooi weer spelen ze buiten en als het regent of koud is, dan hangen ze hun rugzakje aan de kapstok.







10 reacties:

Robert Keizer zei

Zo'n kapstok maakt heel wat mee. En dat allemaal zonder morren.

Aline zei

Wat een leuk idee, en wat een gaaf verhaal... de kapstok vertelt...

linda zei

wat een inspiratie!
leuk verhaal, die arme eenzame kapstok!

Karin R. zei

kijk, zo zie je maar weer! :-)

Jacob Jan Voerman zei

let is flow. Leuk zo'n spontaan ontstaan verhaal.

Laura zei

Heel herkenbaar.

Jacoline Steegstra zei

Dat heb je er dan maar goed uitgeknald. Staat als een huis.

ruudketelaar zei

Ik heb genoten. Zou best een dagje die kapstok willen zijn :-)

Saskia van der Werff zei

En die nietbeantwoorde vraag: waar toch staat die kapstok? Wat al die voorwerpen kunnen navertellen als ze een stem zouden hebben. Leuk perspectief.

Floriene zei

Die kapstok zou in elk wijkcentrum kunnen staan. Maar zou even goed de mensen in die kleine kantoortjes kunnen zijn. De jeugdwerkers en de sociaal cultureel werkers.

Een reactie plaatsen