Andere oma

De andere oma van Kleine Meid had een naam voor mij bedacht, die zowel mijn dochter als mijzelf niet kon bekoren. Ze noemde mij waar ik bij zat 'Andere oma'. Ik hield mijn mond op dat moment. Ik begreep wel dat voor een kleine meid van twee jaar het best wel verwarrend kan zijn twee oma's tegelijk op bezoek. En twee oma's die bakkeleien om woorden zal ze nog wel veel verwarrender voor haar zijn, dus dat deed ik niet. Ik heb het niet, dat gevoel dat ik moet concurreren om de leukste oma te zijn. Ik ben zeker genoeg van mij zelf en van de band die ik met dit kind heb. Een band die zo vanzelfsprekend is, omdat ze vanaf het begin al zo bekend was. Ik voelde in mijn hele wezen dat ik en dit kind verbonden waren, dat we deel uitmaakte van elkaar en een groter geheel. Ze is er één van ons. Ze is altijd vertrouwd, ik ben altijd vertrouwd. Het doet niets af aan wat ze met haar andere oma heeft, het heeft er zelfs niets mee te maken. Ik gun ze alles wat ze samen doen en alle tijd die ze samen doorbrengen. En dat is veel meer tijd dan ik met haar door kan brengen, want haar andere oma past op als mama moet werken. Ik hoop zelfs dat ze heel lief is voor Kleine Meid, want ik hou zoveel van haar dat ik haar alles gun wat haar gelukkig maakt. Maar ik zie natuurlijk wel die blikken van trots als Kleine Meid, haar schoot verkiest boven de mijne of als ze haar hulp zoekt als ze van mama iets niet mag, dat zij wel toestaat. Mijn dochter vond het ook niets die naam voor mij, al helemaal niet toen haar vriend mij ook zo ging noemen, toen is zij lichtelijk ontploft en hield zij hem de spiegel voor, hoe zou je het vinden als we jou moeder eens zo gingen noemen? Hoe zou jouw moeder dat nu vinden. Ik heb nu een nieuwe naam gekregen, ik heet oma-dinky, vernoemd naar de lievelingsknuffel die bij  ons woont. Dat is een naam waar ik wel mee kan leven.

0 reacties:

Een reactie plaatsen